Jak zgłosić przemoc seksualną? To pytanie pojawia się zwykle w bardzo trudnym momencie – wtedy, gdy ktoś próbuje odzyskać poczucie bezpieczeństwa, zrozumieć swoje prawa i zdecydować, co zrobić dalej. Ten artykuł porządkuje najważniejsze kwestie krok po kroku – od zadbania o bezpieczeństwo i zdrowie, przez zgłoszenie na policję lub do prokuratury, po wsparcie psychologiczne, prawne i organizacyjne. Pokazuje też, kiedy decyzja należy wyłącznie do osoby pokrzywdzonej, a kiedy prawo nakłada obowiązek zawiadomienia odpowiednich organów.
Czym jest przemoc seksualna w praktyce i w prawie?
W języku potocznym wiele osób używa jednego słowa na bardzo różne zachowania – gwałt, molestowanie, wymuszanie kontaktu seksualnego, dotykanie bez zgody, naruszanie intymności, wykorzystanie zależności, wykorzystanie bezradności, krzywdzenie dziecka, przesyłanie lub prezentowanie treści pornograficznych małoletnim. W prawie karnym te sytuacje są opisane różnymi przepisami i mają różne konsekwencje. Rozdział XXV Kodeksu karnego obejmuje przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, w tym zgwałcenie, wykorzystanie bezradności, wykorzystanie stosunku zależności, seksualne wykorzystanie małoletniego oraz czyny związane z pornografią dziecięcą czy groomingiem.
W praktyce dla osoby pokrzywdzonej najważniejsze jest to, że brak zgody ma znaczenie podstawowe. Kontakt seksualny bez zgody nie staje się legalny dlatego, że sprawca jest partnerem, mężem, znajomym, członkiem rodziny, pracodawcą albo nauczycielem. Szczególnej ochronie podlegają dzieci i osoby małoletnie, a także osoby, które ze względu na stan psychiczny, niepełnosprawność, odurzenie lub inną bezradność nie mogły świadomie i swobodnie wyrazić zgody.
Warto też odróżnić język potoczny od języka ustawowego. Wiele osób pyta o „molestowanie”, ale w konkretnej sprawie może chodzić o inne przepisy niż te, które intuicyjnie przychodzą do głowy. Dlatego już na etapie pierwszej konsultacji prawnej dobrze jest ustalić, jak zakwalifikować zachowanie sprawcy. W takich sprawach znaczenie może mieć zarówno prawo karne, jak i późniejsze roszczenia o ochronę dóbr osobistych, odszkodowanie albo zadośćuczynienie, czyli również prawo cywilne.
Od czego zacząć zgłaszanie przemocy seksualnej bezpośrednio po zdarzeniu?
Najpierw trzeba powiedzieć jedną rzecz jasno – osoba, która doświadczyła przemocy seksualnej, nie ponosi winy za to, co się stało. To nie ubiór, nie alkohol, nie wcześniejsza relacja, nie miejsce, nie pora dnia i nie to, że ktoś wcześniej komuś zaufał. Z perspektywy prawa i wsparcia najważniejsze są teraz bezpieczeństwo, zdrowie, zachowanie dowodów oraz spokojne podjęcie decyzji o dalszych krokach. Oficjalne procedury policyjne i państwowe systemy pomocy dla osób pokrzywdzonych przewidują możliwość zgłoszenia sprawy, uzyskania wsparcia medycznego i prawnego oraz ochrony prywatności.
Jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, trzeba dzwonić pod 112. Jeżeli zagrożenie minęło, ale zdarzenie było świeże, warto jak najszybciej skontaktować się z kimś zaufanym i udać się do szpitala, na SOR albo do placówki, która może udzielić pomocy medycznej. W sprawach gwałtu i innych form przemocy seksualnej czas ma znaczenie nie tylko dla zdrowia, ale też dla zabezpieczenia śladów biologicznych i dokumentacji. Procedura policyjna dotycząca osób, które doświadczyły przemocy seksualnej, przewiduje przyjęcie zawiadomienia i dalsze czynności w sposób uwzględniający szczególny stan psychiczny osoby pokrzywdzonej.
Najważniejsze kroki w pierwszych godzinach
Pierwsze godziny po zdarzeniu są zwykle chaotyczne. Osoba pokrzywdzona może czuć lęk, sparaliżowanie, wstyd, złość, dezorientację albo wręcz nie odczuwać niczego wyraźnego. To nie oznacza, że „przesadza” albo że „nic się nie stało”. Reakcje pourazowe bywają bardzo różne i właśnie dlatego najważniejsze jest wsparcie bez oceniania, bez nacisku i bez wymuszania decyzji. Oficjalne procedury policyjne oraz materiały dla osób pokrzywdzonych podkreślają potrzebę empatii, minimalizowania wtórnej traumy i udzielania rzetelnej informacji o dalszych możliwościach działania.
Poniżej najważniejsza tabela, która porządkuje działania w czasie:
| Moment | Co warto zrobić | Dlaczego to ważne |
| Od razu po zdarzeniu | Zabezpieczyć siebie, odejść od sprawcy, zadzwonić do zaufanej osoby lub na 112 | bezpieczeństwo jest priorytetem |
| Jak najszybciej | Udać się po pomoc medyczną | leczenie obrażeń, profilaktyka ciąży, STI i HIV, dokumentacja medyczna |
| Przed kąpielą i praniem ubrań | W miarę możliwości nie myć się i nie prać odzieży | może to pomóc w zabezpieczeniu śladów |
| Do 72 godzin | Rozważyć zgłoszenie i zabezpieczenie materiału biologicznego | ślady biologiczne i niektóre substancje szybko znikają |
| Gdy emocje trochę opadną | Spisać własne wspomnienia, daty, miejsca, osoby, wiadomości | pamięć z czasem bywa mniej precyzyjna |
| Na każdym etapie | Skorzystać z pomocy psychologicznej i prawnej | nie trzeba przechodzić przez procedurę samodzielnie |
Informacje o pomocy medycznej, prawach osoby pokrzywdzonej, możliwości uzyskania dokumentacji oraz wsparciu z linii pomocy i sieci ośrodków dla pokrzywdzonych są dostępne w oficjalnych materiałach rządowych. Linia Pomocy Pokrzywdzonym działa pod numerem +48 222 309 900.
Jeżeli zdarzenie było świeże, nie warto brać całej odpowiedzialności na siebie i próbować „najpierw wszystko przemyśleć przez kilka dni”, gdy równolegle znikają ślady. To nie znaczy, że każdy musi natychmiast składać zawiadomienie, ale dobrze jest mieć świadomość, że część dowodów ma ograniczoną trwałość. Im szybciej pojawi się pomoc medyczna i dokumentacja, tym lepiej dla zdrowia i dla ewentualnego postępowania.
Jak zgłosić przemoc seksualną na policję lub do prokuratury?
Zawiadomienie można złożyć na policji albo w prokuraturze. W praktyce policja bywa pierwszym miejscem kontaktu, zwłaszcza gdy zdarzenie miało miejsce niedawno albo trzeba pilnie zabezpieczyć dowody. Prokuratura również przyjmuje zawiadomienia i prowadzi lub nadzoruje postępowanie. Samo zgłoszenie nie wiąże się z opłatą. Oficjalne informacje PKDP wskazują też, że przy podejrzeniu czynów seksualnych wobec małoletniego poniżej 15 lat zgłoszenie można skierować również do Państwowej Komisji, która ma ustawowy obowiązek przekazać je właściwemu prokuratorowi.
Zgłoszenie może być ustne albo pisemne. W praktyce ustne zawiadomienie oznacza rozmowę, podczas której funkcjonariusz lub prokurator spisuje protokół. W pierwszym kontakcie nie trzeba mówić o wszystkim w najdrobniejszych szczegółach. Procedura policyjna zakłada zebranie podstawowych informacji i unikanie niepotrzebnego obciążania osoby pokrzywdzonej na tym etapie.
Dobrze przygotować sobie choćby krótki porządek informacji:
- kto był sprawcą lub kim mógł być
- kiedy i gdzie doszło do zdarzenia
- czy ktoś mógł coś widzieć lub słyszeć
- czy są wiadomości, nagrania, zdjęcia, monitoring, bilingi, dokumentacja medyczna
- czy po zdarzeniu ktoś widział stan osoby pokrzywdzonej
Nie trzeba mieć kompletu dowodów do sprawy, żeby ją zgłosić. Od ścigania, zabezpieczania materiału i weryfikacji informacji są organy prowadzące postępowanie. Rola osoby pokrzywdzonej polega na przekazaniu tego, co wie, pamięta i czym dysponuje.
Czego spodziewać się po procedurze?
Wiele osób boi się nie samego zgłoszenia, ale tego, co będzie później. To zrozumiałe. Dlatego warto wiedzieć, że w sprawach dotyczących przemocy seksualnej istnieją szczególne mechanizmy procesowe mające ograniczyć wtórną traumatyzację. Policja ma procedurę postępowania z osobą, która doświadczyła przemocy seksualnej, a w określonych przypadkach przesłuchanie pokrzywdzonego odbywa się w trybie przewidzianym w art. 185c Kodeksu postępowania karnego.
W praktyce może to wyglądać tak, że po zgłoszeniu sprawy:
- zostaje przyjęte zawiadomienie
- przy świeżym zdarzeniu może nastąpić skierowanie na badania
- zabezpieczane są dowody i dokumentacja
- później odbywa się formalne przesłuchanie w odpowiednich warunkach
- prokuratura podejmuje dalsze decyzje procesowe
W oficjalnej procedurze policyjnej wskazano, że osoba prowadząca czynność powinna okazać empatię, uwzględnić wyjątkowy stan emocjonalny pokrzywdzonego i działać zgodnie z trybem właściwym dla tego rodzaju spraw. Materiały dla pokrzywdzonych przypominają też o prawie do ochrony danych, wnioskowania o ochronę w razie zagrożenia oraz korzystania z pełnomocnika.
Na tym etapie bardzo pomaga profesjonalne wsparcie. Osoba pokrzywdzona może działać z pełnomocnikiem, może ubiegać się o pełnomocnika z urzędu, a w wielu sytuacjach uzyska też nieodpłatną pomoc prawną i psychologiczną. Dla osób, które nie mogą od razu spotkać się osobiście z prawnikiem, przydatne bywają także porady prawne online, bo pozwalają szybko ocenić sytuację, uporządkować dowody i wybrać bezpieczną ścieżkę działania.
Obowiązek zgłoszenia molestowania – kiedy prawo wymaga zawiadomienia?
To jeden z najczęściej wyszukiwanych tematów i jednocześnie jeden z najbardziej mylących. Co do zasady osoba pokrzywdzona nie może być zmuszana przez otoczenie do działania wbrew swojej woli tylko dlatego, że ktoś uważa, że „tak będzie lepiej”. Inaczej wygląda jednak sytuacja przy niektórych najpoważniejszych czynach, zwłaszcza dotyczących dzieci. Art. 240 Kodeksu karnego przewiduje odpowiedzialność za niezawiadomienie organów ścigania o określonych przestępstwach, gdy ktoś ma o nich wiarygodną wiadomość. PKDP wyjaśnia wprost, że w tym katalogu znajdują się także przestępstwa popełnione z użyciem przemocy seksualnej przeciwko małoletnim. Za zaniechanie grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności.
Kluczowe jest pojęcie wiarygodnej informacji. Nie chodzi o plotkę czy luźną pogłoskę, ale o dane, które obiektywnie wskazują na wysokie prawdopodobieństwo, że doszło do czynu. PKDP podkreśla, że przy krzywdzeniu dzieci trzeba zachować szczególną uważność, nawet jeśli nie ma naocznych świadków. W razie wątpliwości lepiej zawiadomić właściwy organ niż ryzykować bezczynność.
W sprawach dzieci i nastolatków w grę może wchodzić nie tylko prawo karne, ale także działania ochronne związane z pieczą, opieką i bezpieczeństwem dziecka, czyli obszary, w których znaczenie ma również prawo rodzinne.
Zgłoszenie molestowania po latach – czy nadal można działać?
Tak – zgłoszenie molestowania po latach nadal ma sens. Przemoc seksualna bardzo często nie jest ujawniana od razu. Powody bywają różne – szok, lęk, zależność od sprawcy, wstyd, brak wsparcia, przemoc w rodzinie, niepełnoletność w chwili zdarzenia, obawa przed reakcją otoczenia. Sam fakt, że ktoś zgłasza sprawę po dłuższym czasie, nie przekreśla jej z góry ani nie oznacza, że jego relacja jest mniej wiarygodna.
Prawną granicą jest przedawnienie karalności, ale jego długość zależy od kwalifikacji czynu. W uproszczeniu – dla części czynów seksualnych termin jest długi, a przy niektórych przestępstwach popełnionych na szkodę małoletnich ochrona została dodatkowo wzmocniona. Sam Kodeks karny przewiduje różne terminy przedawnienia zależnie od wagi czynu, a w przypadku najcięższych przestępstw seksualnych przeciwko dzieciom ustawodawca przyjął rozwiązania szczególne. Dlatego nie warto samodzielnie zakładać, że „jest już za późno” – najpierw trzeba sprawdzić konkretną kwalifikację i daty.
Z perspektywy praktycznej zgłoszenie przemocy seksualnej po latach ma sens także dlatego, że może zatrzymać sprawcę wobec innych osób, uruchomić inne postępowania albo pozwolić zabezpieczyć dokumenty, wiadomości i świadków, którzy nadal istnieją. Nawet jeśli postępowanie karne okaże się trudne, czasem możliwe są też inne działania prawne, w których znaczenie ma prawo cywilne – na przykład roszczenia o ochronę dóbr osobistych czy zadośćuczynienie.
Jak udowodnić molestowanie po latach?
To pytanie pada bardzo często i odpowiedź brzmi – nie ma jednego dowodu, który „załatwi sprawę”, ale nawet po latach nadal można zbudować materiał dowodowy. W postępowaniach dotyczących przemocy seksualnej znaczenie mają nie tylko ślady biologiczne. Po czasie ważne bywają wiadomości SMS, komunikatory, maile, notatki robione po zdarzeniu, pamiętnik, dokumentacja psychologiczna i psychiatryczna, dokumentacja medyczna, zeznania osób, którym ktoś opowiedział o przemocy, historia kontaktów ze sprawcą, dane lokalizacyjne, archiwalne zdjęcia, bilingi oraz okoliczności wskazujące na relację zależności czy przymusu. Organy ścigania mają obowiązek te materiały ocenić i zweryfikować.
W praktyce warto zrobić cztery rzeczy. Po pierwsze, spisać własną chronologię – bez upiększania, bez domysłów, możliwie konkretnie. Po drugie, zabezpieczyć wszystko, co istnieje w formie cyfrowej. Po trzecie, nie kontaktować się ze sprawcą tylko po to, by „wydobyć przyznanie się”, jeśli mogłoby to być niebezpieczne. Po czwarte, skonsultować materiał z prawnikiem, który oceni, jak najlepiej go uporządkować. W wielu sprawach liczy się nie jeden dowód, ale spójność całego obrazu.
Jeżeli sprawca był partnerem, członkiem rodziny albo osobą, od której ofiara była zależna, analiza sprawy często wykracza poza sam jeden incydent. Wtedy znaczenie mogą mieć także wątki przemocy domowej, kontaktów z dzieckiem, zabezpieczenia miejsca pobytu czy zakazu zbliżania. To obszar, w którym obok prawa karnego istotne może być również prawo rodzinne.
Ile grozi za molestowanie nieletnich? Odpowiedzialność karna i kwalifikacja czynu
W pytaniu o to, „ile grozi za molestowanie nieletnich”, problemem jest już samo słowo „molestowanie”, bo w kodeksie nie funkcjonuje ono jako jedna odrębna, uniwersalna kategoria dla wszystkich sytuacji. Odpowiedzialność zależy od tego, co dokładnie się wydarzyło, ile lat miała osoba pokrzywdzona, czy doszło do obcowania płciowego, innej czynności seksualnej, wykorzystania zależności, prezentowania pornografii, groomingu czy produkcji materiałów pornograficznych z udziałem małoletniego. Rozdział XXV Kodeksu karnego przewiduje różne typy czynów i różne zagrożenia karne.
Szczególnie surowo traktowane są czyny wobec osób poniżej 15. roku życia. PKDP przypomina, że każdy, kto ma wiarygodną informację o seksualnym skrzywdzeniu dziecka, ma obowiązek zawiadomić policję, prokuraturę albo Państwową Komisję. Komisja podaje też, że pomoc w zgłoszeniu jest bezpłatna, a zawiadomienie powinno zawierać jak najwięcej informacji o czasie, miejscu, osobie pokrzywdzonej, potencjalnym sprawcy i ewentualnych dowodach.
Warto pamiętać, że odpowiedzialność karna sprawcy to nie wszystko. W konkretnych sprawach możliwe są również środki ochrony pokrzywdzonego, działania wobec sprawcy w miejscu wspólnego zamieszkania oraz dalsze roszczenia finansowe i ochronne.
Co grozi za molestowanie nieletniej?
Także tutaj trzeba podkreślić, że ocena prawna zależy od dokładnego opisu czynu. Prawo nie różnicuje ochrony wyłącznie według płci pokrzywdzonego, tylko według charakteru zachowania i wieku osoby małoletniej. W praktyce „co grozi za molestowanie nieletniej” może oznaczać odpowiedzialność za seksualne wykorzystanie małoletniego, prezentowanie treści pornograficznych, grooming, wykorzystanie stosunku zależności albo inne przestępstwo z rozdziału XXV Kodeksu karnego. Przy dzieciach poniżej 15 lat ochrona jest szczególnie silna, a obowiązek zawiadomienia organów wynika z art. 240 k.k., gdy istnieje wiarygodna wiadomość o czynie z katalogu objętego tym przepisem.
Jeżeli sprawa dotyczy dziecka, trzeba myśleć nie tylko o ściganiu sprawcy, ale też o natychmiastowym bezpieczeństwie małoletniego. Może być potrzebne odseparowanie od sprawcy, działania szkoły, wsparcie psychologiczne, zaangażowanie sądu rodzinnego albo ochrona w miejscu zamieszkania. Tu w naturalny sposób przecinają się prawo rodzinne i prawo karne.
Jak zgłosić przemoc seksualną, gdy sprawcą jest osoba bliska?
To bardzo częsty scenariusz i zarazem jeden z najtrudniejszych. Materiały pomocowe i edukacyjne wyraźnie wskazują, że sprawcą przemocy seksualnej często jest osoba znana pokrzywdzonemu – partner, członek rodziny, znajomy, przełożony albo ktoś, komu wcześniej ufał. W takich sprawach barierą bywa zależność finansowa, wspólne mieszkanie, wspólne dzieci, presja rodziny albo lęk przed zemstą sprawcy.
Jeżeli sprawca mieszka z osobą pokrzywdzoną i istnieje zagrożenie, znaczenie mają także instrumenty ochronne wynikające z ustawy antyprzemocowej i uprawnień policji do wydawania nakazów natychmiastowego opuszczenia lokalu oraz zakazu zbliżania. Ochrona ta nie zastępuje postępowania karnego, ale może dać pokrzywdzonemu realną przestrzeń do oddechu i działania.
W takich sprawach szczególnie ważna jest strategia. Czasem najbezpieczniej najpierw zabezpieczyć siebie i dzieci, skonsultować plan z prawnikiem, a dopiero potem składać zawiadomienie. W zależności od sytuacji równolegle potrzebne mogą być działania z zakresu prawa rodzinnego, prawa cywilnego i prawa karnego.
Jak zgłosić przemoc seksualną wobec dziecka lub nastolatka?
Jeśli dziecko lub nastolatek ujawnia przemoc seksualną, pierwsza reakcja dorosłego ma ogromne znaczenie. Trzeba uwierzyć, nie obwiniać, nie przepytywać jak śledczy, nie obiecywać absolutnej tajemnicy i od razu myśleć o bezpieczeństwie. Oficjalne materiały PKDP podkreślają, że każdy, kto ma wiarygodną informację o seksualnym skrzywdzeniu małoletniego, powinien powiadomić właściwe organy, a zgłoszenie można kierować do policji, prokuratury lub Państwowej Komisji.
Państwowa Komisja podaje trzy drogi zgłoszenia – osobiście po wcześniejszym umówieniu, elektronicznie oraz pocztą tradycyjną. Zgłoszenie jest bezpłatne i powinno zawierać możliwie dokładny opis okoliczności, dane poszkodowanego i sprawcy, jeśli są znane, oraz wskazanie ewentualnych dowodów. Komisja ma obowiązek przekazać takie zgłoszenie do właściwego prokuratora.
Jeżeli dziecko mieszka ze sprawcą albo pozostaje pod jego stałym wpływem, równolegle trzeba rozważyć pilne działania ochronne. Właśnie dlatego sprawy dotyczące małoletnich są często interdyscyplinarne i wymagają jednoczesnego działania na gruncie prawa rodzinnego i prawa karnego.
Jak zgłosić przemoc seksualną i uzyskać pomoc prawną, psychologiczną oraz finansową?
Zgłoszenie sprawy to tylko fragment całości. Równie ważne jest to, żeby osoba pokrzywdzona nie została sama z leczeniem, formalnościami, kosztami i stresem. Ministerstwo Sprawiedliwości oraz system Funduszu Sprawiedliwości wskazują, że osoby pokrzywdzone przestępstwem mogą uzyskać wsparcie prawne, psychologiczne i – w określonych przypadkach – także materialne. Działa ogólnopolska linia pomocy oraz sieć ośrodków i punktów wsparcia.
To wsparcie może obejmować między innymi:
- pomoc psychologiczną i psychiatryczną
- pomoc prawną przy pismach i wnioskach
- informację o uprawnieniach procesowych
- wsparcie materialne w sytuacjach kryzysowych
- pomoc w znalezieniu bezpiecznego miejsca pobytu
W praktyce wiele osób najpierw chce porozmawiać spokojnie o swojej sytuacji i dopiero później zdecydować, czy i jak formalnie działać. Wtedy dobrym rozwiązaniem bywają porady prawne online, bo pozwalają szybko ustalić plan, bez konieczności natychmiastowej wizyty stacjonarnej.
Kancelaria Płatek prowadzi sprawy klientów z całej Polski i działa kompleksowo – od analizy sytuacji, przez dobór ścieżki działania, po reprezentację w postępowaniach sądowych i pozasądowych. W sprawach przemocy seksualnej takie połączenie wiedzy z zakresu prawa karnego, rodzinnego i cywilnego ma realne znaczenie, bo jedna sprawa często uruchamia kilka równoległych problemów prawnych.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o zgłaszanie przemocy seksualnej
Czy przemoc seksualną trzeba zgłosić od razu?
Nie. W wielu sprawach zawiadomienie można złożyć później, o ile nie nastąpiło przedawnienie. Trzeba jednak pamiętać, że zwłoka może utrudnić zabezpieczenie części dowodów, zwłaszcza biologicznych i medycznych.
Czy zgłoszenie molestowania po latach ma sens, jeśli nie mam twardych dowodów?
Tak. Po latach nadal mogą istnieć ważne dowody pośrednie – wiadomości, dokumentacja medyczna, notatki, relacje świadków, dane cyfrowe, historia kontaktu ze sprawcą. Brak jednego „mocnego” dowodu nie oznacza automatycznie braku sprawy.
Jak udowodnić molestowanie po latach, gdy sprawca wszystkiemu zaprzecza?
Trzeba budować spójny materiał dowodowy z wielu źródeł, a nie szukać jednego idealnego dokumentu. Kluczowe bywa uporządkowanie faktów, chronologii, zachowanych wiadomości i osób, które mogą potwierdzić okoliczności.
Czy istnieje obowiązek zgłoszenia molestowania?
W zwykłym potocznym rozumieniu nie każda sytuacja uruchamia prawnokarny obowiązek zawiadomienia. Taki obowiązek powstaje przy określonych najpoważniejszych czynach z katalogu art. 240 k.k., zwłaszcza gdy chodzi o seksualne skrzywdzenie małoletniego i istnieje wiarygodna wiadomość o przestępstwie. Za zaniechanie może grozić do 3 lat pozbawienia wolności.
Ile grozi za molestowanie nieletnich?
Nie ma jednej odpowiedzi, bo potoczne „molestowanie” może oznaczać różne czyny z Kodeksu karnego. Wysokość kary zależy od wieku małoletniego, charakteru czynności, relacji zależności, użycia przemocy i kwalifikacji prawnej czynu.
Co grozi za molestowanie nieletniej przez członka rodziny albo osobę bliską?
Także tutaj decydują szczegóły czynu i jego kwalifikacja prawna. Jeżeli ofiarą jest dziecko albo nastolatek, w grę mogą wchodzić surowe przepisy karne, a dodatkowo działania ochronne dotyczące kontaktów, miejsca pobytu i bezpieczeństwa małoletniego.
Czy mogę dostać prawnika z urzędu albo darmową pomoc?
Tak, w systemie pomocy dla osób pokrzywdzonych oraz w nieodpłatnej pomocy prawnej istnieją narzędzia, które mogą pomóc osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów wsparcia prawnego. Oficjalne materiały rządowe wskazują na dostęp do punktów nieodpłatnej pomocy prawnej i sieci ośrodków dla osób pokrzywdzonych.
Czy osoba wspierająca może zgłosić sprawę zamiast pokrzywdzonego?
Czasem tak, ale trzeba odróżnić wsparcie od odbierania sprawczości. W sprawach dorosłych co do zasady należy szanować wolę osoby pokrzywdzonej, chyba że prawo nakłada obowiązek zawiadomienia. W sprawach dzieci i przy czynach objętych art. 240 k.k. zawiadomienie może być obowiązkowe.